Deuntjes die u nooit meer vergeet
In de wereld van de videogames bestaan er deuntjes die u uw hele leven bijblijven. De melodieën van Final Fantasy, de thema's van Mario, de muziek van Tetris... Ze maken deel uit van wie wij zijn.
Far Off Promise, een stukje uit Chrono Trigger gespeeld als een muziekdoos, behoort daar voor mij toe. Toen mijn zoontje geboren werd, had ik enorm veel zin om dat deuntje met hem te delen, net als zo veel andere soundtracks uit videogames die voor mij belangrijk zijn.
Maar hoe pakt u dat aan? Ik kon de muziek 's avonds op mijn gsm zetten bij het slapengaan, maar ik wou dat hij zelfstandig op ontdekkingstocht kon gaan in de muziek, zonder scherm, en zonder dat ik telkens mijn smartphone moest bovenhalen waar hij bij stond.
Het idee aan de basis
Op een dag bood iemand aan om ons een Faba cadeau te doen. Het concept is eenvoudig: u plaatst een figuurtje op het toestel en de muziek begint te spelen. Maar toen ik er dieper op inging, vond ik het beperkend. De inhoud ligt vast: u koopt een figuurtje en krijgt een voorgeprogrammeerde playlist. Onmogelijk om zelf te kiezen welke muziek u met uw kind deelt.
Toen heb ik beslist om mijn eigen muziekdoos te maken.
Het idee: NFC-kaartjes
Mijn zoontje was anderhalf jaar oud. Het moest dus iets eenvoudig en intuïtief zijn. Voor mij was het meteen duidelijk dat NFC-technologie de oplossing was: u brengt een voorwerp dichtbij en de muziek start. Ik ben dus natuurlijkerwijs richting NFC-kaartjes gegaan.
De proof of concept
Een Raspberry Pi, een NFC-lezer PN532, een Adafruit audio-HAT voor de luidsprekers en enkele draadjes op mijn bureau. Geen behuizing, gewoon de kale elektronica.
In die periode kwam er een nieuwe technologie op: de generatieve AI's. Dat heeft mij enorm geholpen. Ik kon een klein Python-script schrijven door mijn kennis als iOS-ontwikkelaar rechtstreeks over te zetten. Het principe was simpel: een JSON-bestand dat elk NFC-kaartje aan een liedje koppelt. U scant een kaartje en het bijhorende liedje wordt naar de luidsprekers gestuurd.
Ik had ook een klein terminalscript waarmee ik de liedjes in een map kon oplijsten en ze één voor één aan de gescande kaartjes kon koppelen. Niet bijzonder ergonomisch, maar het werkte.
Het geheel was in een halve dag in elkaar gezet.
De proof of concept werkte, maar er moest een echte behuizing komen. Ik heb mijn vader erbij gehaald. Samen hebben wij houten plankjes uitgezaagd, een behuizing in elkaar gezet met lijm en hoekprofielen om de randen te versterken. Echt ouderwets atelierwerk.
Het was een speciaal moment: drie generaties verzameld rond dit project. De grootvader die bouwt, de vader die ontwerpt, en het kleinkind dat ervan zal genieten.
De reactie van mijn zoontje
Toen mijn zoontje zijn eerste kaartje op de doos legde, begon hij te dansen. Hij had het principe meteen door.
Hij heeft de doos twee dagen lang niet meer willen loslaten. Hij is er zelfs mee gaan slapen.
Op dat ogenblik wist ik dat het concept werkte. Mijn zus wou er ook eentje voor haar kinderen. Het project was net meer geworden dan zomaar zondags geknutsel.