Muziek die je nooit meer vergeet
In games zijn er melodieën die je je hele leven blijft herinneren. De soundtracks van Final Fantasy, de thema's van Mario, de muziek van Tetris... Ze worden een deel van wie je bent.
Far Off Promise, een nummer uit Chrono Trigger dat klinkt als een muziekdoos, is er zo een. Toen ik vader werd, wilde ik dit nummer heel graag met mijn zoon delen, samen met al die andere gamesoundtracks die zoveel voor me betekenen.
Maar hoe doe je dat? Ik kon het 's avonds op mijn telefoon afspelen, maar ik wilde dat hij zelfstandig muziek kon ontdekken, zonder scherm, zonder dat ik elke keer mijn smartphone moest pakken.
Het beginidee
Op een dag kreeg ik het aanbod om ons een Faba cadeau te doen. Het idee is simpel: je zet een figuurtje op de doos en de muziek begint. Maar hoe meer ik erover nadacht, hoe beperkter ik het vond. De inhoud staat vast: je koopt een figuurtje, je krijgt een vooraf samengestelde playlist. Geen manier om zelf de muziek te kiezen die je met je kind deelt.
Toen besloot ik mijn eigen muziekdoos te maken.
Het idee: NFC-kaartjes
Mijn zoon was anderhalf. Het moest dus iets simpels en intuïtiefs worden. Het was meteen duidelijk dat NFC dé oplossing was: je houdt iets bij de doos, de muziek begint. Dus koos ik vanzelfsprekend voor NFC-kaartjes.
De proof of concept
Een Raspberry Pi, een PN532 NFC-lezer, een Adafruit audio HAT voor de speakers en wat kabeltjes op mijn bureau. Geen behuizing, gewoon kale elektronica.
Net in die tijd kwam er een nieuwe technologie op: generatieve AI. Dat heeft me enorm geholpen. Ik kon een klein Python-scriptje schrijven door mijn iOS-ontwikkelkennis er direct in te gieten. Het principe was simpel: een JSON-bestand dat elke NFC-kaart aan een muzieknummer koppelt. Je scant een kaart, het bijbehorende nummer gaat naar de speakers.
Ik had ook een klein terminal-scriptje waarmee ik nummers uit een map kon opsommen en ze één voor één kon koppelen aan de kaartjes die ik scande. Niet bepaald ergonomisch, maar het werkte.
Het hele ding stond binnen een halve dag in elkaar.
De proof of concept werkte, maar er moest een echte behuizing komen. Ik belde mijn vader. Samen zaagden we houten plankjes en lijmden een doos in elkaar, met hoekprofielen om de randen te versterken. Echt ouderwets ambachtswerk.
Dat was een bijzonder moment: drie generaties samen rond dit project. De opa die bouwt, de vader die ontwerpt en het kleinkind dat ervan gaat genieten.
De reactie van mijn zoon
Toen mijn zoon zijn eerste kaartje op de doos legde, begon hij te dansen. Hij begreep het principe meteen.
Hij heeft de doos twee dagen lang niet meer losgelaten. Hij sliep er zelfs mee.
Op dat moment wist ik dat het concept werkte. Mijn zus wilde er ook eentje voor haar kinderen. Het project was net iets meer geworden dan zomaar een zondags knutselproject.